Μια ομάδα μαμάδων (και μπαμπάδων) που σκοπό έχει να βελτιώσει την κατάσταση στους δρόμους για εμάς και τα παιδιά μας.

Πέμπτη, 4 Φεβρουαρίου 2016

Είναι η "ΤΙΝΑ" ανόητη!

Η παράδοση των δικαιωμάτων μας, η απεικοδόμηση του αυτονόητου, η εγκατάλειψη του ονείρου, ο θάνατος της ελπίδας, το αδιέξοδο του αγώνα, το προδιαγεγραμμένο της μάχης είναι το τίμημα που καλούμαστε να πληρώσουμε όταν χάνουμε τη συλλογική μας συνείδηση, την ανθρωπιά, την επαφή με το περιβάλλον μας.

Δυστυχώς αυτές είναι οι σκέψεις που ξεπηδάνε απ' το μυαλό μου οταν καλούμαι το 2016, ζώντας σε μια τσιμεντούπολη, να βρίσκομαι στη δυσάρεστη θέση να εξηγήσω στα παιδιά μου, γιατί η παρούσα Δημοτική αρχή Καμίνη, αλλά και προηγούμενες αποφάσισαν να τσιμεντώσουν ένα πάρκο, με την πρόφαση ότι οι κάτοικοι ζητούσαμε εδώ και 16 χρονια – από τότε που παροπλίστηκε το παλιό- ένα νέο κολυμβητήριο στη θέση του.



Στην πολιτική παραγματικότητα εδω και χρόνια το δόγμα ΤΙΝΑ έχει επικρατήσει. Για να έχεις δουλειά, θα πρέπει να έχεις μείωση μισθού. Για να έχεις κουτσουρεμένο μισθό, θα πρέπει να μην έχεις  ασφάλιση. Για να έχεις φαΐ θα πρέπει ν' αγοράζεις σπόρους από τη Μονσάντο. Για να θεωρείσαι ανεπτυγμένος, θα πρέπει να ζεις σαν υπανάπτυκτος. Για να θεωρείσαι έξυπνος θα πρέπει να μη σκέφτεσαι. Για να είσαι ενεργός θα πρέπει να μη ρωτάς. Για να είσαι χρήσιμος θα πρέπει να μην αμφισβητείς. Δεν υπάρχει εναλλακτική, αν δεν δε γίνει έτσι θα καταστραφείς! (;)

Το κολυμβητήριο χτίζεται λοιπόν. Είναι σχεδόν έτοιμο. Μόνο που για να φτιαχτεί, χρησιμοποιήθηκαν ΕΣΠΑ. Τα ΕΣΠΑ δε δίνονται όμως για αθλητικούς χώρους, αλλά για "πολιτιστικούς". Έτσι μαζί με το κολυμβητήριο, ήρθαν πακέτο και άλλα δυο κτίρια -σύνολο 5.500 τετραγωνικά τσιμέντο- στη θέση των δέντρων. Μαζί μ' αυτά μπήκαν στα σχέδια και υπέργεια πάρκινγκ. Χωρίς αυτά κολυμβητήριο δε γίνεται. Έτσι μας λένε...ΤΙΝΑ.

Στην πραγματική ζωή δεν υπάρχουν ΤΙΝΑ.  Όταν ο γείτονας κάνει φασαρία, δε λες "έτσι είναι ΤΙ ΝΑ κάνουμε", αλλά του κάνεις παρατήρηση. Όταν ο δάσκαλος προσβάλλει το παιδί σου, δε λες "έτσι είναι ΤΙ ΝΑ κάνουμε", αλλά του εξηγείς το λάθος του. Όταν το τρίχρονο παιδί σου ουρλιάζει και χτυπιέται γιατί θέλει κι άλλο γλυκό,παιχνίδι ή βόλτα, δε λες "έτσι είναι ΤΙ ΝΑ κάνουμε", αλλά το καλμάρεις. Όταν ο φίλος σου σε πουλήσει, δε λες "έτσι είναι ΤΙ ΝΑ κάνουμε", αλλά τον απομακρύνεις. Όταν ο σύντροφος σε προδώσει, δε λες "έτσι είναι ΤΙ ΝΑ κάνουμε", μα τον διαγράφεις. Η ζωή και το μέλλον μας δεν είναι προδιαγεγραμμένα. Έχουμε επιλογές, ΠΑΝΤΑ και σε ΟΛΑ. Αυτή είναι και η μεγάλη αντίφαση. Η εμπειρική  γνώση μας λέει πως έχουμε τη δυνατότητα επιλογής. Η πολιτική πραγματικότητα προσπαθεί να μας πείσει για το αντίθετο.







Και να που η συλλογική συνείδηση “ξύπνησε”. Εκατοντάδες άνθρωποι ενώνουμε τις φωνές μας ενάντια στην ΤΙΝΑ. Οι κάτοικοι δε δεχόμαστε ότι πρέπει να παραδώσουμε το πάρκο που παίζουν τα παιδιά μας για να έχουμε ένα νέο κολυμβητήριο με τα συνοδευτικά του. Υπάρχουν όρια.
Αν έχουμε ανάγκη από κάτι, αυτό δεν είναι περισσότερα  πάρκινγκ και δρόμους για αυτοκίνητα, αλλά περισσότερους δρόμους για σκέψη και ελεύθερους χώρους για δράση.

Αν πιστεύεις πως οι κάτοικοι δικαιούμαστε εξηγήσεις από τη δημοτική αρχή στο γιατί επιλέχθηκε η καταστροφή του πάρκου, βοήθησέ μας υπογράφοντας ΕΔΩ.

Aν πάλι είσαι από αυτούς που δεν τσιμπάνε πια με το δόγμα TINA, συντόνισε τις δυνάμεις σου με τις δικές μας. Δες πως μπορείς να το κάνεις ΕΔΩ.



Και αν πάλι δεν ξέρεις τι είναι το ΤΙΝΑ. Δες ΕΔΩ.

Hana









Πέμπτη, 21 Ιανουαρίου 2016

Προγράμματα Κυκλοφοριακής Αγωγής: ουτοπικά ή επικίνδυνα;

Πρόσφατα, ένα από τα μέλη μας έλαβε γνωστοποίηση ότι στο Δημοτικό σχολείο τους θα πραγματοποιηθεί ένα πρόγραμμα κυκλοφοριακής αγωγής. Η γνωστοποίηση συνοδευόταν και από το σχετικό ενημερωτικό υλικό για το πρόγραμμα και την έγκριση του υπουργείου.
Αφού διάβασε το υλικό, η μαμά προβληματίστηκε και συνέταξε μια επιστολή προς το σχολείο και τους υπόλοιπους γονείς. Δε σας κουράζουμε άλλο, την παραθέτουμε αυτούσια:


Καλημέρα σε όλους.

Με λένε ΧΧΧΧΧ και είμαι η μαμά του ΧΧΧΧΧ που πηγαίνει στην Τρίτη τάξη. Παρακαλώ, επιτρέψτε μου να σας απασχολήσω λίγο για ένα θέμα που μας αφορά όλους, και πιο πολύ τα παιδιά μας.

Πρόσφατα λάβαμε ανακοίνωση ότι στο σχολείο μας πρόκειται να γίνει ένα πρόγραμμα κυκλοφοριακής αγωγής με τίτλο «Κυκλοφορώ με ασφάλεια».

Η οδική ασφάλεια έχει ιδιαίτερη σημασία για ’μένα γιατί έχω χάσει δικούς μου ανθρώπους από τροχαία. Όπως καταλαβαίνετε, παίρνω το θέμα πολύ σοβαρά.

Αντιγράφω από την ανακοίνωση:

  1. έχει σχεδιαστεί από έμπειρους παιδαγωγούς και ειδικούς συγκοινωνιολόγους
  2. έχει την έγκριση του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου και του Υπουργείου Παιδείας
  3.  υλοποιείται από κατάλληλα εκπαιδευμένο προσωπικό του Ινστιτούτου Έρευνας και Εκπαίδευσης για την Οδική Ασφάλεια "Πάνος Μυλωνάς"
  4. Οι μαθητές ... κατανοούν τους βασικούς κανόνες κυκλοφοριακής αγωγής με ευχάριστο τρόπο και ενεργή συμμετοχή
    Μέχρι εδώ όλα καλά. Συνεχίζω όμως:
  5. τα παιδιά αντιλαμβάνονται τη διαφορά μεταξύ δρόμου και πεζοδρομίου (Πώς θα γίνει αυτό σε μια γειτονιά όπου το πεζοδρόμιο είναι από αδιάβατο ως ανύπαρκτο, ακόμη και μπροστά ακριβώς από το σχολείο μας;)
     
  6. τοποθετούν τις διαβάσεις, τα φανάρια και τα σήματα στα σωστά σημεία του δρόμου (Ξέρουν άραγε οι εκπαιδευτικοί που κάνουν το πρόγραμμα ότι αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει καμία απολύτως διάβαση σε απόσταση πολλών τετραγώνων από το σχολείο; Αν το πρόγραμμα γίνει πιστευτό και αποδεκτό από τα παιδιά, τότε αυτομάτως απαξιώνει όλους εμάς που πηγαίνουμε τα παιδιά μας στο σχολείο παρανομώντας σε κάθε βήμα. Αν όμως τα παιδιά εμπιστευτούν τους γονείς και την καθημερινή τους εμπειρία, τότε τα όσα θα ακούσουν στο πρόγραμμα αυτομάτως ακυρώνονται, έτσι δεν είναι;)
  7. μαθαίνουν να διασχίζουν το δρόμο με σωστό τρόπο (Ποιός είναι ο σωστός τρόπος; Αν το πρόγραμμα μαθαίνει στα παιδιά να περνούν από τις διαβάσεις και τα φανάρια, τότε τα προετοιμάζει για μια ζωή στην Ελβετία, όχι στην Ελλάδα. Μήπως θα ήταν χρήσιμο κάποιοι από εμάς να παρακολουθήσουν το πρόγραμμα για να σχηματίσουμε δική μας άποψη;)
    και το χαρακτηριστικότερο:
  8. Το πρόγραμμα υλοποιείται επάνω σε ειδικά σχεδιασμένο τάπητα (διαστάσεων 5Χ5) (Εννοείται πως σε καμία περίπτωση δε θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί υπό πραγματικές συνθήκες, δηλαδή στους δικούς μας δρόμους. Αυτό με κάνει να πιστεύω πως το πρόγραμμα πρόκειται απλώς για μια αντιγραφή αντίστοιχων ευρωπαϊκών προγραμμάτων που, υπό τις παρούσες συνθήκες, αποτελεί άσκοπη σπατάλη του χρόνου των μαθητών και των δικών μας χρημάτων, ως φορολογούμενων πολιτών.)
    Περισσότερο όμως με πειράζει το εξής:
    Το πρόγραμμα θα ήταν καλό αν γινόταν στα πλαίσια μιας γενικής προσπάθειας για τη βελτίωση των συνθηκών κυκλοφορίας για όλους. Όταν όμως το κράτος δε βελτιώνει τους δρόμους, δεν εκπαιδεύει σωστά τους οδηγούς, αφήνει να κυκλοφορούν ελεύθερα όσοι οδηγούν επικίνδυνα αλλά επενδύει όλες του τις προσπάθειες για οδική ασφάλεια σ’ αυτό το πρόγραμμα για τα παιδιά, τότε κάτι δεν πάει καλά.
    Με λίγα λόγια, το κράτος πετάει το μπαλάκι στα παιδιά μας μαθαίνοντάς τους ότι –για το καλό τους– πρέπει να περπατούν στο πεζοδρόμιο και να διασχίζουν το δρόμο από τη διάβαση.

    Και κάτι ακόμη: όταν το πεζοδρόμιο δεν υπάρχει ή είναι κλεισμένο από αυτοκίνητα και όταν, στη διάβαση, δε σταματά ποτέ, κανένας οδηγός, τότε οι κανόνες αυτοί παύουν να γίνονται κανόνες ασφάλειας και γίνονται επικίνδυνοι, ιδίως αν τους ακούσουν τα παιδιά.

    Έτσι, τα περισσότερα παιδιά θα κρίνουν (και πολύ σωστά) ότι είναι καλύτερο να κυκλοφορούν κατά την κρίση τους και όχι με βάση τους κανόνες, γιατί οι κανόνες δεν έχουν καμία εφαρμογή στην αληθινή ζωή. Αυτό το δίδαγμα θα έχει εμπεδωθεί πολύ καλά όταν πλέον πάρουν δίπλωμα μηχανής ή αυτοκινήτου και θα επιλέγουν να ανέβουν στο πεζοδρόμιο, να παραβιάσουν το στοπ, να μη σταματήσουν στη διάβαση, γιατί (κατά την κρίση τους πάντα) είναι ασφαλές να το κάνουν. Και τότε θα διαπιστώσουμε ότι έχουμε αναθρέψει μια ακόμη γενιά επικίνδυνων οδηγών.
    Αναμφίβολα οι προθέσεις του ινστιτούτου είναι καλές – οι ιδρυτές του έχουν χάσει το παιδί τους από τροχαίο.
    Όμως, παρά τις προθέσεις, ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα υπό τεχνητές συνθήκες σε καμία περίπτωση δε μπορεί να προετοιμάσει τα παιδιά για τη ζούγκλα που καλούνται να αντιμετωπίσουν κάθε φορά που βγαίνουν από την πόρτα. Όχι μόνο αυτό, αλλά είναι πιθανό να έχει τα αντίθετα αποτελέσματα από εκείνα που επιδιώκει.
    Προτείνω, εμείς οι γονείς, με αφορμή αυτό το πρόγραμμα να πάρουμε πρωτοβουλία και να προσπαθήσουμε να βελτιώσουμε την κατάσταση για τα παιδιά μας.
    Για παράδειγμα, θα μπορούσαμε να ζητήσουμε από το δήμο:

  • Διαπλάτυνση των πεζοδρομίων στους δρόμους μπροστά από το σχολείο, έτσι ώστε τα παιδιά να μπορέσουν να περπατήσουν σ’ αυτά, όπως θα μάθουν στο πρόγραμμα.
  • Να πεζοδρομήσει τις οδούς μπροστά από τις εισόδους του δημοτικού και νηπιαγωγείου μόνιμα ή μόνο τις ώρες λειτουργίας του σχολείου, επιτρέποντας τη διέλευση μόνο στα οχήματα των γονιών που θέλουν ν’ αφήσουν ή να πάρουν τα παιδιά τους. 
  • Να δημιουργήσει διαβάσεις με φανάρια στις παρακείμενες υπερτοπικές οδούς, ώστε να περνούν τα παιδιά με ασφάλεια.
  • Να ορίσει σχολικούς τροχονόμους που θα στέκονται σ’ αυτά τα επικίνδυνα σημεία, επιβάλλοντας στα αυτοκίνητα να σταματήσουν για τη διέλευση των μαθητών.
  • Να μειώσει το όριο ταχύτητας γύρω από κάθε σχολείο στα 30 χλμ/ώρα, όπως γίνεται στις περισσότερες χώρες του κόσμου, και να επιβάλλει την τήρησή του τοποθετώντας ειδικά «σαμαράκια».


Έχουν γίνει παρόμοια προγράμματα στα σχολεία των παιδιών σας; Ποια είναι η δική σας εμπειρία από αυτά;

Συμφωνείτε με τις προτάσεις της συναδέλφου; Διαφωνείτε; Έχετε να προτείνετε κάτι άλλο; Κάτι καλύτερο; 

Πιστεύετε ότι πρέπει να κάνουμε κάτι για την ασφάλεια των παιδιών μας; 

Αν η απάντησή σας είναι θετική για οποιοδήποτε από τα παρακάτω, παρακαλούμε επικοινωνήστε μαζί μας ή αφήστε το σχόλιό σας παρακάτω.
Ας κάνουμε τις πόλεις μας ασφαλέστερες για τα παιδιά μας, αρχίζοντας από το σχολείο.


Τρίτη, 22 Δεκεμβρίου 2015

Καλές γιορτές

Οι «Μαμάδες στο Δρόμο» σας εύχονται καλά και χαρούμενα Χριστούγεννα, 
και ένα νέο έτος γεμάτο υγεία, χαρά και ευτυχία.
Καλές γιορτές!

 


Δευτέρα, 21 Δεκεμβρίου 2015

Τα παιδιά κινδυνεύουν στον Υμηττό

Προσκεκλημένες από έναν δημότη, οι "Μαμάδες" επισκέφθηκαν το Δήμο Δάφνης Υμηττού για να δούν την κατάσταση σε μια περιοχή του Υμηττού, γύρω από τις οδούς Κυμοθόης και Προύσης.

Χάρτης της περιοχής μεταξύ Ε. Αντιστάσεως και Μ. Αντύπα.

Ανάμεσα σε δυο μεγάλους άξονες, το ζεύγος Βουλιαγμένης-Εθνικής Αντιστάσεως από τη μια και Ηλιουπόλεως-Μαρίνου Αντύπα από την άλλη, η οδός Κυμοθόης κι ένα κομάτι της οδού Προύσης, έχουν μετατραπεί σε παρακαμπτήριο που συνδέει τις περιοχές Δάφνης και Αγίου Δημητρίου με την Ηλιούπολη και τον Υμηττό.

Οι δύο δρόμοι όμως είναι παντελώς ακατάλληλοι για τόσο μεγάλο κυκλοφοριακό φόρτο, ο οποίος μάλιστα περιλαμβάνει και βαρέα οχήματα, όπως φορτηγά, κτλ.
Στο μεγαλύτερο μήκος της, η Κυμοθόης και η Προύσης, ώς το φανάρι της Μ. Αντύπα, έχουν πλάτος ασφάλτου μόλις 7 μέτρα, ενώ τα πεζοδρόμιά τους είναι εξαιρετικά στενά και σε ορισμένα σημεία δεν υπάρχει καθόλου χώρος διάβασης πεζών. 
Επαναλαμβάνω, σε κάποια σημεία του δρόμου, δεν υπάρχουν καν πεζοδρόμια. Όσα υπάρχουν, είναι συχνά αχρηστευμένα από παρκαρισμένα οχήματα ή άλλα εμπόδια.

Όμως, αυτοί οι δύο δρόμοι, που διασχίζονται καθημερινά από χιλιάδες οχήματα, αποτελούν βασικό άξονα πρόσβασης για εκατοντάδες μαθητές που κατευθύνονται προς το συγκρότημα σχολείων που βρίσκεται στην Οδό Προύσης και περιλαμβάνει ένα νηπιαγωγείο, δύο δημοτικά σχολεία, ένα γυμνάσιο κι ένα λύκειο. Κοντά επίσης βρίσκεται και ο 5ος Δημοτικός Παιδικός Σταθμός Δάφνης.

Οι Μαμάδες στο Δρόμο ανησυχούν.
Είναι προφανές, από την εποπτεία μας, ότι η διαδρομή αυτή εγκυμονεί σοβαρότατους κινδύνους για όλους τους χρήστες της.

Η αδιάκοπη διέλευση οχημάτων, σε συνδυασμό με την ακαταλληλότητα (ή ανυπαρξία) χώρου διέλευσης για τους πεζούς, θέτει σε κίνδυνο όλους τους πεζούς, ιδιαίτερα τα παιδιά (μικρά αλλά και μεγαλύτερα, με την απερισκεψία της εφηβείας) και τους ενήλικες που τα συνοδεύουν.
Εκτός από τους κινδύνους, η κατάσταση των πεζοδρομίων στις οδούς Κυμοθόης και Προύσης (ως το φανάρι της Μ. Αντύπα) είναι αποτρεπτική για την κυκλοφορία οποιουδήποτε ατόμου με ελαφρά ή σοβαρά κινητικά προβλήματα, παραβιάζοντας τα δικαιώματά τους στη μετακίνηση. Άνθρωποι σε αναπηρικά αμαξίδια ή παιδιά σε καροτσάκια αναγκάζονται να κινηθούν στο (στενό) οδόστρωμα, με κίνδυνο της ζωής τους.

Οι ανησυχίες μας δεν είναι καθόλου αβάσιμες - αντίθετα, όπως δείχνουν τα σημάδια σύγκρουσης σε έναν τοίχο της περιοχής και ένα παρόδιο εικονοστάσι στην οδό Προύσης, έχουν ήδη επιβεβαιωθεί. 

Η κυκλοφορία των πεζών στην οδό Κυμοθόης δύσκολα μπορεί να διοχετευθεί σε άλλους δρόμους, καθώς και σ' αυτούς τα πεζοδρόμια είναι ακατάλληλα για τη διέλευση πεζών.
Αντιθέτως, η βαριά κυκλοφορία οχημάτων θα μπορούσε να ελαττωθεί με ένα εξορθολογισμένο κυκλοφοριακό σχέδιο της περιοχής που θα περιλάμβανε τις κατάλληλες μονοδρομήσεις κτλ.


Οι "Μαμάδες στο Δρόμο" ένιωσαν αγανάκτηση βλέποντας σε εξέλιξη τα έργα "ανάπλασης" που βρίσκονταν σε εξέλιξη στους δρόμους της περιοχής.
Χωρίς καμία εξαίρεση, τα έργα δεν περιλάμβαναν τίποτα περισσότερο από την αλλαγή της επιφάνειας των πεζοδρομίων, χωρίς καμία απολύτως παρέμβαση που θα βελτίωνε τις συνθήκες κυκλοφορίας για τους οδηγούς και τους πεζούς.
Κι αυτό παρόλο που τα έργα αυτά γίνονται στο όνομα αυτών ακριβώς των οδηγών και των πεζών της περιοχής και με τη δική τους χρηματοδότηση.

Οι "Μαμάδες στο Δρόμο" καλούν το δήμο Δάφνης-Υμηττού να επανεξετάσει την κυκλοφοριακή κατάσταση στην περιοχή ανάμεσα στους άξονες Εθνικής Αντιστάσεως και Μ. Αντύπα.
Καλούμε τη δημοτική αρχή να δείξει ιδιαίτερη προσοχή στον κυκλοφοριακό φόρτο και την κατάσταση για τους πεζούς σε όλους τους δρόμους που οδηγούν προς τα σχολικά συγκροτήματα της οδού Προύσης.
Τους καλούμε να εξετάσουν το ενδεχόμενο πεζοδρόμησης της οδού Κυμοθόης και να επαναπροσδιορίσουν τις ανορθολογικές μονοδρομήσεις της περιοχής που έχουν μετατρέψει έναν εντελώς ακατάλληλο δρόμο σε υπερτοπική παρακαμπτήριο.
Επίσης τους καλούμε να ελέγξουν το αντικοινωνικό και άκρως επικίνδυνο φαινόμενο της παράνομης στάθμευσης, το οποίο αναγκάζει ανθρώπους να κινηθούν στο δρόμο, αφού αχρηστεύει ακόμη και τα καλύτερα πεζοδρόμια.
Τέλος, τους καλούμε, σε μελλοντικές αναπλάσεις δρόμων και πεζοδρομίων, να μην περιοριστούν στην επιφάνεια, αλλά να προχωρήσουν βαθύτερα, αναδιαμορφώνοντας τους χώρους των πεζών για να δημιουργήσουν ένα δήμο ευχάριστο, ασφαλή και προσβάσιμο για όλους.

Η φωτογραφική τεκμηρίωση:

Η Οδός Κυμοθόης. Προσέξτε το πεζοδρόμιο αριστερά, με πλάτος που μόλις χωρά την κολώνα της ΔΕΗ.
Γερανοφόρο μόλις που χωρά στη στενή οδό Κυμοθόης.
Διέλευση γερανοφόρου από το ίδιο σημείο.

Φορτηγό, μόλις που χωρά από το στενό δρόμο. Προσέξτε το αυτοκίνητο που κλείνει το πεζοδρόμιο και το φορτηγό που στενεύει το δρόμο. Από πού θα περάσουν οι μαθητές;

Τυπικό στενό πεζοδρόμιο της περιοχής. Προσέξτε την είσοδο του σπιτιού που κόβει το πεζοδρόμιο απροειδοποίητα δημιουργώντας κίνδυνο ατυχήματος και αναγκάζοντας καροτσάκια να κατέβουν στην άσφαλτο.

Άλλο τυπικό πεζοδρόμιο, κλεισμένο από μηχανάκι.

Κι άλλο ένα, κλεισμένο από αυτοκίνητο.

Πεζοδρόμιο αφημένο στην τύχη του. Τα χόρτα έχουν θεριέψει τόσο, που η διέλευση είναι αδύνατη.
Ανύπαρκτο πεζοδρόμιο. Ποιος φρόντισε να μην υπάρχει καθόλου χώρος για πεζούς μπροστά σ' αυτή την οικοδομή;
Μια κολώνα, μερικά σκαλοπάτια κι ένα παρκαρισμένο αυτοκίνητο κάνουν το πεζοδρόμιο απροσπέλαστο για μια μαμά με παιδί σε καροτσάκι - περπατούν στο στο δρόμο, δίπλα σε διερχόμενο αυτοκίνητο.
 
Μαμά κολλά το παιδί της στον τοίχο για να περάσει αυτοκίνητο.

Μια οικογένεια στριμώχνεται να περάσει από το στενό πεζοδρόμιο, στο δρόμο για το σχολείο.


Σε μερικά σημεία ακόμη και το στρίμωγμα δεν επαρκεί και τα παιδιά περπατούν στη μέση του δρόμου.



Μετά το φανάρι της Μ. Αντύπα, το πεζοδρόμιο της οδού Προύσης αποκτά το ιδανικό πλάτος για το πλήθος των μαθητών που περνούν κάθε μέρα.
Ανορθολογική πεζοδρόμηση στη γωνία Μεσολογγίου και Κερασούντος, με μήκος μόλις ένα τετράγωνο. Σε όλη τη περιοχή παρατηρούνται μονοδρομήσεις και πεζοδρομήσεις που οδηγούν σε κυκλοφοριακά αδιέξοδα, μετατρέποντας τον άξονα Κυμοθόης-Προύσης σε μοναδική παρακαμπτήριο.
Απαράδεκτα παρκαρίσματα σε όλη την περιοχή Υμηττού, που κάνουν αδύνατη την ασφαλή μετακίνηση κάθε πεζού:


 


Οι περίφημες αναπλάσεις: πεζοδρόμια φτιαγμένα το 2015, από τα οποία κανείς δε μπορεί να περάσει. Κι όμως, ο Υμηττός του σήμερα απέχει πολύ από την προπολεμική γειτονιά με τους κήπους και τους χωματόδρομους.



Πλάκες διαφορετικών χρωμάτων, μάρμαρα προσεκτικά τοποθετημένα και κολωνάκια χωρίς λόγο ύπαρξης, αφού ούτε τα αυτοκίνητα, ούτε οι πεζοί χωρούν πάνω σ' αυτά τα πεζοδρόμια.

Οι ανησυχίες μας αποδεικνύονται βάσιμες: ίχνη τρακαρίσματος με μεγάλη ταχύτητα σ' έναν τοίχο της Κυμοθόης και εικονοστάσι στη μνήμη κάποιου νέου στη γωνία Προύσης και Μεσολογγίου:




Πινακίδα που προειδοποιεί τους οδηγούς ότι εισέρχονται σε οικιστική περιοχή στην οποία πρέπει να κινούνται με προσοχή. Δυστυχώς, χρειάζεται κάτι περισσότερο από πινακίδες για να γίνει μια περιοχή ασφαλής για τους κατοίκους της:



Σημείωση: Ευχαριστούμε τον κο. Β.Μ. για την ξενάγηση στα προβλήματα της περιοχής του και πολλές από τις φωτογραφίες που δημοσιεύονται σ' αυτό το άρθρο.

Το παραπάνω κείμενο, με μικρές αλλαγές στη διατύπωση, στάλθηκε στο Δήμο Δάφνης-Υμηττού. Αναμένουμε την απάντησή τους.